| een goede korte samenvatting van de situatie m.bt. de grensoverschrijdende zorg biedt een artikel van prof. Sauter. zie: http://arno.uvt.nl/show.cgi?fid=93625 Hij bespreekt de inmiddels vervallen concept-Richtlijn voor grensoverschrijdende zorg van de EC Ik citeer: "" Samenvatting van de rechtspraak In zijn rechtspraak over patiëntenmobiliteit heeft het HvJ EG een parallel regime voor patiëntenmobiliteit op basis van artikel 49 EGVerdrag ontwikkeld, naast het bestaande kader op basis van het vrij verkeer van werknemers waarin werd voorzien door de al genoemde Verordening nr. 1408/71. De reikwijdte van de sociale zekerheidsverplichtingen als zodanig wordt volgens vaste rechtspraak autonoom door de lidstaat van aansluiting (waar een patiënt verzekerd is) bepaald.6 Ook het recht van individuele patiënten om zich in een ander land te laten behandelen en daarvoor zelf te betalen, staat niet ter discussie. In plaats daarvan gaat het zowel in het kader van artikel 49 EG-Verdrag als in dat van Verordening nr. 1408/71 over de voorwaarden voor het vergoeden van de kosten voor behandeling in een andere lidstaat wanneer deze behandeling deel uitmaakt van de prestaties waarop de verzekerde in de lidstaat van aansluiting recht heeft. – Op grond van artikel 49 EG-Verdrag vindt vergoeding (van daadwerkelijk gemaakte kosten) plaats tot op het niveau van behandeling in de lidstaat van aansluiting zelf, terwijl op grond van Verordening nr. 1408/71 de vergoeding plaatsvindt op het niveau dat geldt in de lidstaat waar de behandeling plaatsvindt. Indien het niveau van de vergoeding in het laatste geval lager is, kan het verschil tot op het niveau van de werkelijk gemaakte kosten worden geclaimd op basis van artikel 49 EG-Verdrag. – De vraag óf vergoeding plaats vindt is ingewikkelder. Op grond van Verordening nr. 1408/71 is altijd voorafgaande toestemming voor een behandeling in een andere lidstaat vereist als voorwaarde voor vergoeding (behalve voor spoedeisende eerste hulp). Op grond van artikel 49 EG-Verdrag wordt voorafgaande toestemming gezien als een belemmering van de vrijheid tot het verlenen van diensten die in beginsel niet kan worden vereist voor extramurale zorg (de niet-ziekenhuiszorg). Dergelijke toestemming mag echter bij wijze van exceptie met een beroep op de noodzaak tot planning en rationalisatie en/of de financiële stabiliteit van het sociale zekerheidsstelsel gevraagd worden voor intramurale zorg (ziekenhuiszorg). Het is duidelijk dat in dit verband de definitie van intramurale zorg cruciaal is. Een dergelijke definitie ontbreekt echter in de rechtspraak van het HvJ EG. – Tot dusver heeft het HvJ EG nog nooit bewijsmateriaal gevraagd alvorens een beroep op deze excepties te accepteren. In plaats daarvan heeft het zich geconcentreerd op het uitwerken van de procedurele waarborgen van het toestemmingsproces. Hierbij ging het vooral om de objectiviteit en evenredigheid daarvan, waarbij het in het bijzonder inging op de vraag wanneer een ‘tijdige behandeling’ beschikbaar zou zijn, met oog voor de individuele omstandigheden van de patiënt. Op deze wijze heeft het HvJ EG ten aanzien van grensoverschrijdende zorg geprobeerd een werkbare balans te treffen tussen de rechtvaardigingsgronden op basis van het algemeen belang die door de lidstaten werden ingeroepen enerzijds, en de rechten van individuele patiënten anderzijds. |
| Vorige discussie | Alles van deze discussie | Vandaag | Week | Maand | © Zorgwet.info |