| Met verwijzing naar een stukje dat verscheen op de Spaanse site op 3 augustus 2010. Het lijkt er weer op dat AOW en aanvullende pensioenen op één lijn worden gesteld. Vandaar dat ik het artikeltje uit april 2009 er ook bij zet. Artikel uit de NRC van 17 augustus 2010 www.nrc.nl/nieuwsthema/pensioenen/article2603527.ece/Pensioenfondsen_moeten_uitkeringen_verlagen Artikel uit het NRC van 14 april 2009 www.nrc.nl/nieuwsthema/pensioenen/article2212314.ece/Woede_en_onbegrip_over_pensioenen_en_AOW |
| Geknipt en geplakt uit The Economist van 29 juli jl: Buttonwood Paying the price Time to reassess how fund managers are rewarded Jul 29th 2010 FUND managers have been some of the biggest beneficiaries of the financial sector’s growth over the past 30 years. Bankers may routinely earn million-pound bonuses but some hedge-fund and private-equity managers have become billionaires. Seldom has so much been earned by so few. These riches have been generated despite the ability of investors to take advantage of low-cost exchange-traded funds and index-trackers. Investors have surged off-piste in search of higher returns. In aggregate, however, they will merely end up paying higher fees (typically, a 2% annual fee plus 20% on performance), a phenomenon this column has described as “catch twoand- twenty”. Two new studies look at the way fund managers operate and suggest improvements in the way they are assessed. In the first report*, Peter Morris, a former banker at Morgan Stanley, is sharply critical of the private-equity industry. It “has been a huge success in terms of size, growth and profitability for its operators and for many intermediaries,” he writes. “It is less clear whether private equity has been a universal boon for its investors or for financial markets generally.” Mr Morris argues that private-equity managers have charged excessive fees and overstated returns by using misleading measures of their internal rate of return. In addition, he says, the returns they do achieve are due to factors, including high leverage and the overall movement of the stockmarket, for which private-equity managers cannot claim credit. The leverage point is very important. Pension funds could decide to make a geared bet on equities by borrowing money and investing in the S&P 500 index. But they would understandably regard such a strategy as highly risky. Giving money to private-equity managers, who then use debt to acquire quoted companies, is viewed in an entirely different light but amounts to the same gamble. Similarly private-equity managers will often realise their investments by refloating firms on the stockmarket. To the extent that the market has risen in the interim, the managers (and their investors) will make a profit. Investors would not dream of paying a performance fee to traditional fund managers merely for matching the market return, yet they cheerfully reward private-equity managers for the same feat. Of course, the private-equity groups claim that they have stockpicking and management skills, selecting the right companies to buy and then transforming them by judicious cost-cutting and investment. But it is those skills for which they should be afforded performance fees, Mr Morris argues, and those alone. The second study** looks at traditional fund managers, those who run mutual funds and stockmarket portfolios on behalf of pension funds. A lot of sophisticated-sounding benchmarks have been devised to measure their performance, such as the Sharpe ratio, which compares the volatility of a portfolio with its excess return (over the risk-free rate). But the authors propose a very simple measure, first suggested by Paul Myners, a minister in Britain’s last Labour government. The idea could be dubbed the “inertia benchmark”. Clients would look at the performance of the manager’s portfolio over the past year and compare it with the return that would have been achieved had he done nothing at all. This approach has two advantages. First, it directly measures the impact of a manager’s decisions: did his buying and selling add value to the portfolio, or subtract from it? Second, it discourages the excessive trading or churning of portfolios, an activity that incurs high transaction costs and diminishes the client’s return. The authors conducted an experiment in which 12 groups of students were asked to pick 23 stocks from various national indices. The groups were allowed to change their portfolios over a three-year period. The “inertia” funds (those originally selected) performed better in two out of three cases, with an average outperformance of almost four percentage points. Who knows how many professionals would pass this test? Clients would face a lot of opposition if they tried to restrict managers’ fees. But after a decade of dismal returns it is time for them to act. They cannot control the level of future returns but they can do something about costs. * “Private Equity, Public Loss?”, by Peter Morris, Centre for the Study of Financial Innovation, July 2010. ** “Economists’ Hubris—The Case of Equity Asset Management”, by Shahin Shojai of Capco, George Feiger of Contango Capital Advisors and Rajesh Kumar of the Institute of Management Technology, April 2010. Economist.com/blogs/buttonwood (www.economist.com/blogs/buttonwood) Finance and Economics Buttonwood: Paying the price | The Economist Página 1 de 3 www.economist.com/node/16702073/print 19 ago 2010 About The Economist online About The Economist Media directory Staff books Career opportunities Contact us Subscribe [+] Site feedback Copyright © The Economist Newspaper Limited 2010. All rights reserved. Advertising info Legal disclaimer Accessibility Privacy policy Terms & Conditions Help |
| Om bij te blijven: www.nrc.nl/economie/article2606300.ece/DNB_verplicht_discreet_over_pensioenfondsen |
| Willeke, Het bericht dat niemand zeker is van zijn pensioen, is het middel bij uitstek om de gepensioneerden klaar te stomen voor het idee dat ze hun handjes mogen dichtknijpen als hun pensioen niet wordt gekort. Handig voor een overheid die het kapitaal dat zij bijeen hebben gebracht om een waardevast en welvaartsvast pensioen te waarborgen, als "gefundenes Fressen" beschouwt. Onnodig volgens de voorzitter van de grootste koepel van pensioenfondsen die er op wijst dat de reserves van de pensioenfondsen worden beoordeeld op grond van de rentestand van het moment, die nu opvallend laag is, maar zonder dat er reden is aan te nemen dat dit de komende tientallen jaren (en daar gaat het om) het geval zal zijn. |
| Godgeklaagd schandaal dat dit demissionair kabinet, uitmuntend in gebrek aan daadkracht, nu nog even probeert een nieuwe regering voor het blok te zetten door afstempeling van pensioenen toe te staan. Gepensioneerden hebben een contract dat nagekomen moet worden, zolang daar geld voor is! Zij zijn al kwetsbaar voor de aantrekkende inflatie door het mislopen van indexering. Dat kost duizenden euros door niet meer in te lopen achterstanden. De fondsen moeten dus eerst elk ander beschikbaar middel gebruiken om hun verplichtingen veilig te stellen. Zoals verhoging van de premies te betalen door de werkgevers en huidige werknemers, en bijstorting of een garantie daarvoor door de werkgevers in de vorm van een gift of achtergestelde lening. Logisch, dat sociale partners zich daarom niet tegen afstempeling verzetten. Zo komt de volle schade niet op hun bordje. De werkgevers zijn trouwens al jaren bezig het risico meer af te wentelen op pensioengerechtigden. Dat is nu in een stroomversnelling gekomen. Ondertussen zijn de vakbonden door dit kabinet, eveneens op de valreep, afgescheept met het welvaartsvast maken van de AOW. Waarom moeten de huidige werknemers, en trouwens alle belastingbetalers, voor die overdreven bevoordeling betalen? Indexatie, dus inflatievast, was royaal genoeg geweest. Nu is weer sluipend inkomenspolitiek bedreven. Zo worden de middeninkomens twee keer gepakt. Laten de kiezers, vooral de ouderen met een aanvullend pensioen, de politiek afrekenen op deze onrechtvaardige haastklussen. Ondertussen kunnen afstempelende fondsen schadeclaims wegens wanbeheer te gemoet zien. Wie bindt de kat de bel aan? Nederland is een roofstaat geworden. |
| Een paar jaar geleden had ik een discussie met mijn zoon, die ook begonnen was achter het praatje aan te lopen van "wij betalen voor jullie pensioen en als ik met pensioen ga is er niks meer over". Ik heb hem vrij snel uit de droom kunnen helpen en sindsdien heb ik het nooit meer gehoord. Het is natuurlijk vrij snel uit te leggen als je even om de tafel gaat zitten met alle papieren erbij. Hij kwam er toen al vrij snel achter dat zijn vader a) een gekort wettelijk pensioen zou krijgen, omdat hij nu eenmaal niet vanaf zijn 15e jaar in Nederland gewoond had; b) dat hij zelf inmiddels simpel door het feit dat hij in Nederland woonachtig is sinds zijn 15e een wettelijk pensioen aan het opbouwen is. Hij werkt nu een jaartje of negen en betaalt net als iedere werkende AOW premie. Inmiddels is hij 35, dus reken maar uit; en c) dat zijn opa, geboren in 1907 sinds 1972 "van Drees" trok, zoals hij het zelf noemde. Hij is 93 geworden, hij heeft er lekker lang van genoten, ondanks de "slechts" 15 jaren AOW premie betalen. Mijn man (en ik vermoed zo de meerderheid van de gepensioneerde forum bezoekers) heeft nooit of te nimmer tegen zijn schoonvader gezegd "ik betaal voor jou en als ik zelf aan de beurt ben is er niks meer over". Wat het aanvullende pensioen betreft, waarvoor zijn vader premies betaalde en waar de werkgever als onderdeel van het financiële pakket ook ongeveer de helft van de premie betaalde, is het helemaal duidelijk dat er geen lusten en lasten te verdelen vallen tussen jong en oud. Politiek gewauwel van de bovenste plank. Als je de pech hebt om net vóór of na de ingang van je pensioen het leven te laten, zodat alles vervalt aan het pensioenfonds, betekent nog niet dat het een gegeven is dat er wat vereffend moet worden tussen jong en oud. Er is gewoon "gespaard" voor je pensioen en dat behoren ondernemingen (die ook graag een handje in de kas zouden willen doen; het is niet alleen de overheid) en overheid te respecteren. Daar behoren ze heel netjes en zorgvuldig mee om te gaan tegen een normale vergoeding. En vooral geen rare streken uithalen met "hedge funds" en gelijken. Mijn verhaaltje gaat niet alleen op voor mijn zoon, maar ook voor al die dames en heren in Den Haag die zo graag willen bedisselen en zeker de heer Donner. Hij moet er maar eens goed over nadenken als hij weer op zijn "Bato"fiets door Den Haag rijdt onder het mom van "ik ben zo eenvoudig gebleven; ik weet wel het had niet gehoefd.........." |
| Er is geen vuiltje aan de lucht als elke generatie de kapitaalreserves opbouwt die nodig zijn om een welvaartsvast en waardevast pensioen te waarborgen. Er ontstaan wel problemen als een volgende generatie goede sier maakt met de kapitaalreserves van de vorige generatie en ach en wee roept als het feest van (te) lage premies is afgelopen omdat de bodem is bereikt. De enorme winsten die de pensioenfondsen in afgelopen jaren hebben gemaakt, waren ruimschoots voldoende om de gevolgen van een stijgende levensverwachting op te vangen.. |
| www.nrc.nl/economie/article2607187.ece/DNB_laakt_accountants_om_pensioenproblemen |
| En het gaat maar door: www.nrc.nl/economie/article2607769.ece/Fondsen_lage_rente_bedreigt_dekking_pensioenen |
| Willeke, Het Nederlandse pensioenstelsel is altijd gebaseerd geweest op kapitaaldekking. Het probleem is dat werkgevers en werknemers (die de pensioenfondsen beheren) onder het goedkeurend oog van de overheid, een fors deel van dat kapitaal hebben opgesnoept. Dat gaf lekker lage premies om leuke dingen mee te doen, maar de mensen die dat kapitaal hebben opgebracht om zeker te zijn van een waardevast en welvaartsvast pensioen, hebben het nakijken. Nu is het dus tijd om met de vinger te wijzen naar de accountants van de pensioenfondsen, naar de toezichthouders (DNB, AFM), etc. Zo werkt de democratie. |
| Hoe het in de democratie werkt in NL is steeds minder duidelijk, gezien de gang van zaken bij deze kabinetsformatie. Wèl duidelijk is dat Joanne Kellerman [DNB] geen idee heeft hoe massacommunicatie werkt. Zij wil elke dag haar thermometer in het gat van de patiënt steken en heeft niet door dat die dan steeds en direct wil weten hoe de zaak ervoor staat. Daarom: wèg met de idiote wetgeving die pensioenfondsen overlevert aan de waan van de dag. Dan kan Donner zijn handen van de pensioenen af houden. Neemt niet weg dat het zuilenstelsel achterhaald is. Maar de politieke moed om daar echt iets aan te doen [door de AOW te vervangen door een verplicht eigen minimum pensioen op bijstandsniveau, geïndexeerd op koopkracht en dus niet welvaartsvast, en veilig voor de grijpklauwen van de overheid, alsmede het afschaffen van het verplichte aanvullende pensioen] ontbreekt. |
| weblogs.nrc.nl/dag/2010/08/31/te-oud/#more-1399 Voor de broodnodige glimlach! |
| Vorige discussie | Vandaag | Week | Maand | © Zorgwet.info |